Πολεμικό Ναυτικό και αντιμετώπιση μη επανδρωμένων μέσων – Ακολουθώντας το Αμερικανικό μοντέλο ανάπτυξης αντίμετρων

Χωριανόπουλος Άγγελος

Εν έτη 2024, το ναυτικό περιβάλλον μάχης έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό λόγω της διάδοσης τεχνολογίας ανάπτυξης μη επανδρωμένων εναέριων και θαλάσσιων αυτοκτονικών οχημάτων, όπως προκύπτει από την ανάλυση των πεδίων πολέμου της Ουκρανίας και της Ερυθράς Θάλασσας. Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό πρέπει να προσαρμόσει τις αμυντικές του ικανότητες για να αντιμετωπίσει την εξελισσόμενη απειλή των εναέριων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ιδίως υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων που αφορούν την αντίδραση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στις επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην Ερυθρά Θάλασσα.

Η επείγουσα ανάγκη του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να αναζητήσει συστήματα αντιμετώπισης μη επανδρωμένων αεροσκαφών για τα αντιτορπιλικά του κλάσης Arleigh Burke, κυρίως για να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών από μαχητές των Houthi, λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη ανάπτυξης συστημάτων εγγύς αεράμυνας αλλά και περαιτέρω βελτίωσεις των ήδη υπάρχοντων. Η κατάσταση αυτή υπογραμμίζει τη στρατηγική αναγκαιότητα για το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό να ενισχύσει την άμυνα του δικού του Στόλου έναντι παρόμοιων απειλών.

Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό θα πρέπει να επικεντρωθεί στην ενσωμάτωση συστημάτων ικανών να αντιμετωπίσουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη που κατατάσσονται στις ομάδες 3, 4 και 5 του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ όπως καταγράφεται στις μελέτες του Αμερικανικού ΥΠΑΜ. Ουσιαστικά κυμαίνονται από μικρότερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη με μέγιστο βάρος που δεν υπερβαίνει τα 1.320 κιλά έως μεγαλύτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη που μπορούν να πετάξουν πάνω από τα 18.000 πόδια. Λαμβάνοντας υπόψη τις ποικίλες δυνατότητες αυτών των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όπως φαίνεται από τα ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη καμικάζι Shahed 136 και το MQ-9 Reaper του αμερικανικού στρατού, το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό πρέπει να δώσει προτεραιότητα σε ευέλικτα και ισχυρά αντίμετρα συμπεριλαμβανομένων Soft Kill Weapons.

Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει την υιοθέτηση συστημάτων παρόμοιων με το FS-LIDS του Στρατού των ΗΠΑ, το οποίο χρησιμοποιεί το μη επανδρωμένο αεροσκάφος Coyote Block 2, ή την εξερεύνηση αναδυόμενων τεχνολογιών όπως το Roadrunner-M της Anduril, σχεδιασμένο για ταχεία ανάπτυξη και καταστολή εχθρικής απειλής.

Οι προσαρμογές για το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό θα πρέπει να περιλαμβάνουν συστήματα που προσφέρουν ελάχιστες απαιτήσεις ενσωμάτωσης με τα υπάρχοντα ναυτικά συστήματα μάχης, εξασφαλίζοντας γρήγορη ανάπτυξη και ανεξάρτητη λειτουργία. Θα ήταν προτιμότερα τα συστήματα αντιμετώπισης των μη επανδρωμένων αεροσκαφών που μπορούν να αναπτυχθούν εντός 1-6 μηνών ή το πολύ 12 μηνών. Συστήματα που δεν λαμβάνουν σημαντικά μεγάλο χώρο του καταστρώματος ή δεν παρεμβαίνουν σε συστοιχίες συστημάτων κάθετης εκτόξευσης, θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα. Η ιδέα του πυραύλου επόμενης γενιάς (NGM) της BlueHalo, με έμφαση στην αντιμετώπιση των UAS της Ομάδας 3 και των μεγαλύτερων εναέριων απειλών, θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως πρότυπο για το είδος της απαιτούμενης καινοτομίας.

Η εξελισσόμενη φύση των απειλών από εναέρια μη επανδρωμένα αεροσκάφη, όπως καταδεικνύεται από τις πρόσφατες προκλήσεις που αντιμετώπισε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ στην Ερυθρά Θάλασσα, αναδεικνύει την επείγουσα ανάγκη για το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό να αναβαθμίσει τις ικανότητές του για την αντιμετώπιση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Αυτό περιλαμβάνει την ταχεία ενσωμάτωση προηγμένων, ευέλικτων συστημάτων με ελάχιστες επιπτώσεις στα υπάρχοντα ναυτικά συστήματα μάχης, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι αυτές οι προσαρμογές παρέχουν τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά πλεονεκτήματα.