Ο παραδοσιακός τρόπος μάχης ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν έχει μεταβεί πλέον από τα μαχητικά και τους πυραύλους σε μια νέα εποχή όπου η υπεροχή καθορίζεται από τη χρήση UAVs. Τον Μάιο σημειώθηκε η πρώτη μαζική σύγκρουση μεταξύ των δύο κρατών με εκτενή χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, με εκατοντάδες drones να συμμετέχουν σε επιθετικές και αμυντικές επιχειρήσεις.
Η σύγκρουση πυροδοτήθηκε από τρομοκρατική επίθεση στην περιοχή του Κασμίρ, με θύματα κυρίως Ινδούς πολίτες. Η Ινδία απάντησε με αεροπορικά πλήγματα σε πακιστανικά εδάφη, τα οποία ακολούθησε ευρείας κλίμακας drone επίθεση από το Πακιστάν. Περίπου 300-400 UAVs διείσδυσαν ταυτόχρονα κατά μήκος 1.700 χιλιομέτρων μετώπου, δοκιμάζοντας την ικανότητα αεράμυνας της Ινδίας.
Το Πακιστάν χρησιμοποίησε τουρκικής κατασκευής drones όπως τα YIHA-III και Asisguard Songar, καθώς και τα εγχώρια Shahpar-II. Η τοπική συνεργασία με την Baykar επιτρέπει συναρμολόγηση drones εντός δύο έως τριών ημερών. Η Ινδία, από την άλλη πλευρά, επιστράτευσε HAROP της Israel Aerospace Industries, πολωνικά WARMATE και drones εγχώριας κατασκευής για επιθέσεις ακριβείας.
Παρά τη χρήση νέας τεχνολογίας από το Πακιστάν, η Ινδία πέτυχε εντυπωσιακά αποτελέσματα με αναβαθμισμένα αντιαεροπορικά πυροβόλα εποχής Ψυχρού Πολέμου, εξοπλισμένα με σύγχρονα ραντάρ της Bharat Electronics. Οι ινδικές δυνάμεις κατέγραψαν σημαντικές επιτυχίες στην αναχαίτιση των εισερχόμενων UAVs. Ταυτόχρονα, οι HAROP χρησιμοποιήθηκαν ως “suicide drones” για προσβολή στρατιωτικών και παραστρατιωτικών υποδομών στο Πακιστάν. Το Ισλαμαμπάντ απάντησε με δημιουργία decoy radars και επιλεκτική κατάρριψη.
Η Ινδία ενισχύει ταχύτατα τη βιομηχανική της βάση. Εγκρίθηκαν 4,6 δισ. δολάρια για έκτακτες προμήθειες, με έως και 470 εκατ. να επενδύονται σε UAVs τους επόμενους 24 μήνες. Η εγχώρια βιομηχανία με εταιρείες όπως η ideaForge και η NewSpace αναπτύσσει νέες γενιές loitering drones με δυνατότητες stealth, αυτονομία και ηλεκτρονική προστασία. Ωστόσο, βασικά εξαρτήματα (μαγνήτες, μπαταρίες λιθίου) εξακολουθούν να εισάγονται από την Κίνα, δημιουργώντας γεωπολιτική εξάρτηση.
Το Πακιστάν προσβλέπει σε στενότερη συνεργασία με την Τουρκία και την Κίνα για ανάπτυξη και παραγωγή UAVs, επενδύοντας στις εγκαταστάσεις του National Aerospace Science and Technology Park. Αν και διαθέτει περιορισμένα αριθμητικά μέσα, δίνει έμφαση στη γρήγορη παραγωγή και στον πολλαπλασιασμό drones χαμηλού κόστους.
Η χρήση UAVs επιτρέπει και στις δύο πλευρές να επιτυγχάνουν στρατιωτικούς στόχους με χαμηλό ρίσκο κλιμάκωσης και ελάχιστη απώλεια ανθρώπινου δυναμικού. Παράλληλα, οι drone επιθέσεις ασκούν εσωτερική πολιτική πίεση στους αντιπάλους χωρίς να υπερβαίνουν τις «κόκκινες γραμμές» διεθνούς καταδίκης.
Οι νέες μορφές σύγκρουσης στον Ινδοπακιστανικό ανταγωνισμό καθιστούν τα UAVs κρίσιμο εργαλείο ισχύος. Οι αμυντικοί σχεδιασμοί αφορούν πλέον όχι μόνο την απόκτηση drones, αλλά και την αντιμετώπιση του ηλεκτρονικού πολέμου, την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας και τη διείσδυση σε περιβάλλοντα με κορεσμένη αεράμυνα.
Η Νότια Ασία εισέρχεται πλέον σε μια εποχή φθηνής αλλά υψηλής έντασης τεχνολογίας πολέμου. Το επόμενο βήμα είναι η τεχνητή νοημοσύνη στον έλεγχο των UAVs, τα σμήνη drones και η πλήρης αυτοματοποίηση του battlefield management.
