Του Γιάννη Πουλτσίδη
Το αποτέλεσμα στις ΗΠΑ έχει κριθεί και οι δημοσιογραφικές πένες έχουν πάρει φωτιά, σε μια απέλπιδα προσπάθεια έστω να κατανοήσουν τις αιτίες που οι δημοσκοπήσεις και τα προγνωστικά πέσανε τόσο έξω, σε μια προσπάθεια να δοθεί μια απάντηση στο αναγνωστικό κοινό γιατί η επιχειρηματολογία των Δημοκρατικών δεν κατάφερε να ερεθίσει τα αντανακλαστικά της Αμερικανικής κοινωνίας.
Η συνταγή της μπλε εκστρατείας ήταν γνωστή: μια σχεδόν διαβολική φιγούρα με πορτοκαλί μαλλιά, μια υποβόσκουσα τρομολαγνική ρητορική και μια επικείμενη καταστροφή που όμως ποτέ δεν ήρθε. Επί μήνες η εκστρατεία των δημοκρατικών επένδυσε στον φόβο των Αμερικανών για την επικείμενη κοινωνική, πολιτική και οικονομική καταστροφή που θα έφερνε ο Ντόναλτ Τράμπ. Αυτή όμως δεν ήρθε ποτέ. Αυτή δεν ήταν καν ορατή στα πρώτα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης του. Μάλιστα, αυτό που οι Αμερικάνοι ψηφοφόροι είχαν ως κοινή παραδοχή ήταν ότι η οικονομία πήγαινε πολύ καλύτερα επί των ημερών του Νεορκέζου προέδρου, σε αντίθεση με την οικονομία του απερχόμενου προέδρου Μπάιντεν ο οποίος βύθισε την κοινωνία στον πάτο της ακρίβειας, της αύξησης του κόστους διαβίωσης και των σκανδάλων.
Άλλωστε δεν θα μπορούσε να ξεχαστεί η υπόθεση του Δημάρχου της Νέας Υόρκης, Έρικ Άνταμς, ο οποίος ελάμβανε δώρα, χρήματα και άλλες υλικές φιλοφρονήσεις προκειμένου να κάνει τη ζωή των Τούρκων πολιτικών πολύ πιο ευχάριστη και να δοθούν οι πολυπόθητες άδειες για το σπίτι της Τουρκίας στην καρδιά του Μανχάταν. Οι Δημοκρατικοί είχαν χάσει το ηθικό πλεονέκτημα. Έπρεπε λοιπόν να επενδύσουν σε ένα άλλον αφήγημα. Έτσι λοιπόν ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της Δημοκρατίας προέβαλαν τα στήθη τους προκειμένου να υπερασπιστούν το πολίτευμα από τον κίνδυνο Τράμπ. Πάλι όμως δεν έπεισαν. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να ξεχάσει τον φασισμό της woke κουλτούρας την οποία το δίδυμο Μπάιντεν – Χάρρις εξέθρεψε στην Αμερική μετά παρρησίας.
Ένα πολιτικό κίνημα το οποίο απαιτεί από την κοινωνία να δέχεται άκρατα τον αυτοπροσδιορισμό. Άμα είσαι άντρας και δηλώσεις γυναίκα τότε μπορείς να μπεις σε ένα ρίνγκ ή σε έναν κολυμβητικό στίβο και να διαγωνιστείς με γυναίκες. Αν πάλι τίποτα δεν σε εκφράζει μπορείς να δηλωθείς με τις αντωνυμίες ΤΟ/ΤΑ (δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν αυτές). Μιας καλά εξοπλισμένης κουλτούρας η οποία είναι έτοιμη να στρέψει τα όπλα της προς κάθε διαφωνούντα και για την παραμικρή αφορμή να τον βομβαρδίσει ανελέητα με τις φράσεις φασίστας, ακροδεξιός, χρυσαυγίτης, χουντικός και άλλα παρόμοια. Αυτό ήταν που δεν κατάλαβαν οι Δημοκρατικοί.
Η μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων δεν αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο μια γεμάτης piercing φιγούρας με μπλέ μαλλιά και τατουάζ που είναι έτοιμη να αρχίσει να ουρλιάζει στο πρόσωπο του καθενός για το δικαίωμα των άφυλων να έχουν Non – Binary τουαλέτα στα εστιατόρια και τα πανεπιστήμια. Η πλειοψηφία της αμερικανικής κοινωνίας αντικατοπτρίζεται στο μέσο Αμερικανό και Αμερικανίδα οι οποίοι δουλεύουν ατελείωτες ώρες για να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Η πλειοψηφία των Αμερικανών αντικατοπτρίζεται στον μέσο πολίτη ο οποίος, εξαιτίας των πολιτικών των Δημοκρατικών, χρειάστηκε στην χώρα της αφθονίας για πρώτη φορά να μάθει την λέξη ένδεια.
Ο μέσος Αμερικανός αντικατοπτρίζεται στους εργάτες οι οποίοι εν μία νυκτί χάσανε τις δουλειές τους εξαιτίας των πολιτικών των Δημοκρατικών. Σε αυτούς έδωσε φωνή ο Τράμπ, σε αυτούς που οι Δημοκρατικοί αντιμετώπιζαν μόνο ως υποκείμενα φορολογίας χωρίς δικαίωμα λόγου. Στον μέσο Αμερικανό. Στον μέσο επιχειρηματία και εργαζόμενο. Και η νέα Διακυβέρνηση των Ρεπουμπλικανών θα δουλέψει για να ενισχύσει και να προσφέρει μια διέξοδο στον μέσο Αμερικανό. Η Αμερική άλλαξε σελίδα και μαζί της θα αλλάξει και η υπόλοιπη Δύση. Η λογική επικράτησε.
