Χωριανόπουλος Άγγελος
Δεν υπάρχει καμία ”παγκόσμια τάξη”, μονάχα μία ροπή προς την παγκόσμια αταξία. Η ρήση αυτή πλέον πρέπει να αποτελεί μία σταθερά στο πλαίσιο του σκεπτικού που διαμορφώνουν οι πολίτες αναφορικά με τα γεγονότα που αναδιαμορφώνουν τον πλανήτη στις μέρες μας.
1) Γιατί κανείς δεν πολέμησε για τον Άσαντ;
Σύριοι: Ο Άσαντ (και το Μπααθικό κόμμα) ΔΕΝ είχε την στήριξη της πλειοψηφίας του λαού της Συρίας, μίας και η πλειοψηφία του λαού είναι σουνίτες ισλαμιστές (φίλα προσκείμενοι σε Τουρκία), με μείγματα σιιτών, αλεβιτών, χριστιανών, αλαουιτών, Κούρδων κλπ. Ο ίδιος ο Άσαντ ήταν Αλαουίτης, από πλούσια οικογένεια, χωρίς επαφές με τον λαό της Συρίας, μίας και σπουδαγμένος οφθαλμίατρος στο Λονδίνο. Αυτός κι το κόμμα του λειτουργούσαν πάντα ως ο μηχανισμός αποκλιμάκωσης (δια της βίας) όλων των πολυφυλετικών/εθνικών εντάσεων στο εσωτερικό της Συρίας.
Ιρανοί: Οι ιρανικές σιιτικές οργανώσεις στις οποίες στηρίχθηκε ο Άσαντ από το 2011 μέχρι το 2015 είχαν αποδυναμωθεί ραγδαία λόγω ισραηλινών και αμερικανικών βομβαρδισμών σε Συρία, Λίβανο και Ιράν, περιορίζοντας σε τεράστιο βαθμό τους ένοπλους πυρήνες στήριξης του καθεστώτος.
Ρώσοι: Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις επενέβησαν στην Συρία επισήμως το 2015. Η Βάγκνερ έκανε ακραίες εκκαθαρρίσεις θυλάκων του ISIS σε όλην την Συρία. Αξίζει να ψάξετε τα βίντεο να ανατριχιάσετε. Κύριος σκοπός ήταν η έξοδός της στις θερμές θάλασσες της Αν. Μεσογείου μέσω των βάσεων στους λιμένες της Συρίας. Σε δεύτερο χρόνο, μετέτρεψαν την Συρία σε νευραλγικό κρίκο ενοποίησης των επιχειρήσεων τους από την Ουκρανία – Μαύρη Θάλασσα, μέχρι την Αφρική – Λιβύη, Σουδάν – με ενδιάμεσο κρίκο τις βάσεις τους στην Συρία για μεταφορά όπλων, μαχητών και ενέργειας. Τον Άσαντ τον στήριζαν πολιτικά/διπλωματικά ως κυβέρνηση όσο τους άφηνε να χρησιμοποιούν τις βάσεις με προνομιακούς όρους.
Αν μία άλλη φιλοτουρκική κυβέρνηση ή ομόσπονδο κράτος μεταξύ Κούρδων, σιιτών, σουνιτών φιλότουρκων μπορεί να τους προσφέρει το ίδιο ίσως δεν υπάρξει μεγάλο θέμα για την ίδια. Το διπλωματικό παίγνιο για τους Ρώσους είναι γνωστό. Άλλο ένα γεωγραφικό πεδίο διαπραγμάτευσης με την Τουρκία επί μίας κατεστραμμένης χώρας (βλέπε Λιβύη). Η στρατιωτική στήριξη στην Ρωσία γενικά δεν είναι σοφή στρατηγική. Η ρωσική πολεμική αεροπορία επιχείρησε στις αρχές της εισβολής με περιορισμένα αποτελέσματα.
2) Η Τουρκία κατάφερε αυτό που οι ΗΠΑ και CIA δεν μπόρεσαν μέσω του προγράμματος Timber Sycamore
Το Timber Sycamore ήταν ένα απόρρητο πρόγραμμα προμήθειας όπλων και εκπαίδευσης που διευθυνόταν από τη CIA (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ) με τη στήριξη του Ηνωμένου Βασιλείου και ορισμένων αραβικών υπηρεσιών πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας. Σκοπός του προγράμματος ήταν η απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ από την εξουσία.
Ξεκίνησε το 2012 ή 2013 επί Ομπάμα, παρέχοντας χρήματα, οπλισμό και εκπαίδευση σε συριακές ομάδες της ”αντιπολίτευσης” που μάχονταν τις κυβερνητικές δυνάμεις στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, το πρόγραμμα διευθυνόταν από το Τμήμα Ειδικών Δραστηριοτήτων της CIA και εκπαίδευσε χιλιάδες αντάρτες. Το 2013, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έδωσε έγκριση για την παροχή όπλων στους αντάρτες της Συρίας. Το πρόγραμμα έγινε ευρέως γνωστό στα μέσα του 2016 λόγω των Donald Trump και Mike Pompeo. Ο Ομπάμα υπενθυμίζουμε πως έχει πάρει Νόμπελ Ειρήνης επί προεδρίας του.
Μία από τις συνέπειες του προγράμματος ήταν η διάθεση μεγάλου αριθμού αμερικανικών όπλων, όπως επιθετικά τυφέκια, όλμοι και εκτοξευτές ρουκετών, στη μαύρη αγορά της Μέσης Ανατολής. Κριτικοί του προγράμματος εντός της κυβέρνησης Ομπάμα το θεώρησαν αναποτελεσματικό και δαπανηρό, εκφράζοντας ανησυχίες για την κατάσχεση όπλων από ισλαμιστικές ομάδες και για τη συνεργασία ”ανταρτών” του Timber Sycamore με το Μέτωπο Αλ-Νούσρα, παρακλάδι της Αλ Κάιντα, και τους συμμάχους του. Τον Ιούλιο του 2017, Αμερικανοί αξιωματούχοι ανακοίνωσαν ότι το πρόγραμμα θα καταργηθεί σταδιακά, με την πιθανότητα να κατευθυνθούν οι πόροι στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους μέσω εξοπλισμού των τότε Κουρδικών Πολιτοφυλακών.
3) Ομοσπονδοποίηση της Συρίας, Κούρδοι και γιατί εισέβαλε η Τουρκία
Κοιτώντας τον χάρτη και μελετώντας τις εθνικές και φυλετικές ομάδες που βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, καθώς και τα δίκτυα στρατιωτικής και οικονομικής υποστήριξης τους, είναι εύκολο να καταλάβει κανείς τους τρεις γενικούς τομείς υπό τους οποίους μπορεί να ομοσπονδοποιηθεί το κράτος στα πρότυπα του Ιράκ. Ο ένας αφορά το φιλοτουρκικό σουνιτικό ισλαμιστικό τμήμα που ανθρωπογεωγραφικά στηρίζεται απο HTS, ISIS και λοιπούς γκρουπούσκουλους, ο άλλος αφορά τους Κούρδους που ελέγχουν το 90% των ενεργειακών υποδομών και εξοπλίζονται εδώ και 1 έτος από ΗΠΑ – Ισραήλ, και ο τρίτος ίσως αφορά τους σιιτικούς πληθυσμούς.
Οι τουρκικές παραστρατιωτικές δυνάμεις εισέβαλαν ακριβώς για να περιορίσουν τα αποτελέσματα του αναπόφευκτου. Της δημιουργίας κουρδικής κρατικής ή παρακρατικής οντότητας από την κυβέρνηση Τραμπ και την πολιτική Νετανιάχου στη Μέση Ανατολή. Το κουρδικό για τις ΗΠΑ λειτουργεί ως βραχίωνας εκδίωξης των κινεζικών-ιρανικών συμφερόντων στην περιοχή, ενώ για το Ισραήλ ως μοχλός ελέγχου σιιτικών – σουνιτικών (Ιράν – Τουρκία) πολιτοφυλακών.
Οι περιοχές που ελέγχουν οι φιλοτουρκικές δυνάμεις μας δείχνουν πως θέλουν να αποκόψουν ένα μελλοντικό κουρδικό μόρφωμα από την έξοδο στην θάλασσα και την Αν Μεσόγειο. Ήδη είναι ισχυρό χαρτί ο έλεγχος των ενεργειακών υποδομών από τους Κούρδους. Η έξοδος στην θάλασσα θα περνάει είτε μέσω Ρωσίας είτε μέσω Τουρκίας.
