Χωριανόπουλος Άγγελος
Η αμερικανική εταιρεία Anduril παρουσίασε το Barracuda, μια νέα οικογένεια “αναλώσιμων αυτόνομων εναέριων οχημάτων”, τα οποία είναι αρθρωτής σχεδίασης και ήδη δοκιμάζονται σε πτήσεις. Η εταιρεία επικεντρώνεται τώρα σε μεγάλο βαθμό στις εκδόσεις “Μ” που διαμορφώνονται ως σχετικά χαμηλού κόστους πυρομαχικά ακριβείας και θα μπορούσαν να εκτοξεύονται από ελικόπτερα και αεροσκάφη σταθερής πτέρυγας, καθώς και από θαλάσσιες και χερσαίες πλατφόρμες. Ένας τύπος Barracuda είναι ένα από τα σχέδια που εξετάζει η Μονάδα Αμυντικής Καινοτομίας του Πενταγώνου των ΗΠΑ (Αντίστοιχο του Ελληνικού ΕΛΚΑΚ) στο πλαίσιο της προσπάθειάς της Enterprise Test Vehicle, η οποία αντανακλά το ιδιαίτερα αυξανόμενο ενδιαφέρον του αμερικανικού στρατού για φθηνότερους και ευκολότερα κατασκευαζόμενους πυραύλους cruise και άλλους τύπους πυρομαχικών stand-off.
Η οικογένεια Barracuda, όπως υπάρχει σήμερα, αποτελείται από τρία διαφορετικά βασικά οχήματα, το Barracuda-100, το Barracuda-250 και το Barracuda-500. Κάθε βαθμίδα Barracuda έχει περίπου την ίδια γενική διάταξη, με ένα ζεύγος αναδυόμενων φτερών στο κέντρο και αναδιπλούμενα πτερύγια ουράς στο πίσω μέρος. Οι μορφοποιημένες εισαγωγές που είναι ενσωματωμένες στα σώματα των οχημάτων τροφοδοτούν τα συστήματα προώθησης. Η Anduril λέει ότι η μέγιστη ταχύτητα και των τριών υφιστάμενων σχεδίων Barracuda, τα οποία κινούνται με μικρούς στροβιλοκινητήρες, είναι “έως και 500 κόμβοι” ανάλογα με τον τρόπο εκτόξευσης και άλλους παράγοντες.
Το Barracuda-100, η μικρότερης εμβέλειας έκδοση, έχει ωφέλιμο φορτίο 35 κιλών και προβλεπόμενη μέγιστη εμβέλεια 60 και 85 ναυτικά μίλια όταν εκτοξεύεται από την επιφάνεια και τον αέρα, αντίστοιχα, σύμφωνα με την Anduril. Η εταιρεία αναφέρει ότι αυτή η έκδοση θα μπορούσε να είναι κατάλληλη για εκτόξευση από επιθετικά ελικόπτερα όπως τα AH-1Z Viper και AH-64 Apache, καθώς και από Common Launch Tube (CLT) και παρόμοιους εκτοξευτές που είναι τοποθετημένοι στις πίσω ράμπες φορτίου των AC-130 και άλλων πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που βρίσκονται στο έδαφος.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Anduril δημοσίευσε μια εικόνα ενός παραδείγματος ενός Barracuda-100, που φαίνεται παρακάτω, η οποία το δείχνει να φέρει ένα πακέτο σύνδεσης που μοιάζει πολύ με αυτά που βρίσκονται στους πυραύλους AGM-114 Hellfire και AGM-179 Joint Air-to-Ground Missiles (JAGM). Για τους AGM-114 και AGM-179, ο σύνδεσμος παρέχει διασύνδεση μεταξύ των πυραύλων και των τυπικών εκτοξευτών τύπου ράγας που χρησιμοποιούνται σε AH-1, AH-64 και άλλα ελικόπτερα, καθώς και σε πλήθος άλλων πλατφορμών, συμπεριλαμβανομένων των μη επανδρωμένων αεροσκαφών MQ-9 Reaper και των πολεμικών πλοίων AC-130J Ghostrider. Το Barracuda-100 απεικονίζεται επίσης να κάθεται μπροστά από ένα ελικόπτερο AH-1 και φαίνεται να διαθέτει κάποιο είδος ηλεκτρο-οπτικού, υπέρυθρου και/ή laser seeker στη μύτη του βλήματος.
Το Barracuda-250 έχει την ίδια χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου με το Barracuda-100, αλλά με μεγαλύτερη αναμενόμενη εμβέλεια – έως 150 και 200 ναυτικά μίλια. Η Anduril προωθεί την έκδοση 250 κυρίως ως μια πιθανή χρήση εναέριας εκτόξευσης για τακτικά μαχητικά αεροσκάφη και βομβαρδιστικά, καθώς και ως κάτι που θα μπορούσε να χωρέσει μέσα στις κρύπτες μαχητικών stealth όπως το F-35. Η εταιρεία λέει ότι είναι επίσης κάτι που θα μπορούσε ενδεχομένως να εκτοξευθεί από οχήματα πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων (MLRS) και πυραύλων πυροβολικού υψηλής κινητικότητας (HIMARS) στο έδαφος ή από πλοία στη θάλασσα.
Το Barracuda-500 έχει σημαντικά μεγαλύτερη χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου έως και 100 κιλά και προορίζεται, τουλάχιστον επί του παρόντος, αποκλειστικά για εφαρμογές που εκτοξεύονται από αέρος με μέγιστη εμβέλεια έως και 500 μίλια. Εκτός από τη χρήση από πολεμικά αεροσκάφη, η Anduril αναφέρει ότι αυτή η έκδοση θα μπορούσε να είναι κατάλληλη για χρήση από φορτηγά αεροσκάφη μέσω μιας μεθόδου εκτόξευσης σε παλέτες. Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ αναπτύσσει επί του παρόντος ένα τέτοιο παλετοποιημένο σύστημα εκτόξευσης που ονομάζεται Rapid Dragon.
