Το Πεντάγωνο έδωσε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα φωτογραφία που δείχνει ένα μαχητικό F-35 εξοπλισμένο με τον πύραυλο AGM-158C Long-Range Anti-Ship Missile (LRASM). Αυτός ο πύραυλος, ο οποίος είναι παράγωγο του AGM-158 Joint Air-to-Surface Standoff Missile (JASSM), θα προσφέρει στο F-35 μια ισχυρή ικανότητα κρούσης έναντι στόχων επιφανείας και κρίσιμων υποδομών, κάτι που θα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μελλοντικές συγκρούσεις υψηλής έντασης στον Ειρηνικό Ωκεανό και έναντι της Άγκυρας, ειδικά απέναντι στην Κίνα.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε από το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και δείχνει μια δοκιμαστική πτήση που πραγματοποιήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου στο NAS Patuxent River, Maryland. Ένα ζεύγος LRASM φαίνεται τοποθετημένο στις εσωτερικές θέσεις των φτερών ενός F-35C, του μοντέλου που είναι σχεδιασμένο για αεροπλανοφόρα.
Το LRASM προσφέρει ευέλικτη, μεγάλης εμβέλειας ικανότητα επιθέσεων κατά επιφανειακών στόχων υψηλής απειλής και είναι σχεδιασμένο να καλύψει το κενό στην αερομεταφερόμενη δυνατότητα επιθετικών κρούσεων επιφανείας. Το LRASM, όπως και το JASSM, δεν μπορεί να μεταφερθεί εσωτερικά από καμία έκδοση του F-35. Η εξωτερική μεταφορά μειώνει την ικανότητα stealth του αεροσκάφους, αλλά αυτό θεωρείται αποδεκτό κόστος για την ικανότητα μεγάλης εμβέλειας και ακρίβειας των επιθέσεων που προσφέρει, καθώς και για τα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας του πυραύλου που τον καθιστούν εξαιρετικά ανθεκτικό.
Ο πύραυλος χρησιμοποιεί ένα σύστημα καθοδήγησης GPS και αδρανειακής ναυσιπλοΐας (INS) για να φτάσει κοντά στην περιοχή του στόχου. Καθ’ οδόν, μπορεί να αλλάζει πορεία αυτόματα για να αποφύγει ξαφνικές απειλές αντιαεροπορικής άμυνας, τις οποίες ανιχνεύει μέσω του συστήματος ηλεκτρονικών υποστηρίξεων (ESM) που διαθέτει. Άλλες ενημερώσεις απειλών μπορούν να παρέχονται μέσω ενός datalink, επιτρέποντας στους πυραύλους LRASM να συνεργάζονται για συντονισμένα χτυπήματα.
Όταν φτάσει στην περιοχή του στόχου, ενεργοποιείται ο υπέρυθρος αισθητήρας απεικόνισης (IIR) για την τελική φάση της πτήσης. Ο αισθητήρας εντοπίζει και ταξινομεί αυτόνομα τους στόχους, εξασφαλίζοντας ότι ο πύραυλος θα χτυπήσει το πιο ευάλωτο σημείο του πλοίου. Δεδομένου ότι ο αισθητήρας είναι παθητικός, δεν μπορεί να εντοπιστεί από εχθρικά πλοία και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με ηλεκτρονικές παρεμβολές.
Προηγουμένως, υπήρχαν σχέδια για τη δυνατότητα του LRASM να πλήττει στόχους στην ξηρά, αλλά το Ναυτικό των ΗΠΑ ανακοίνωσε νωρίτερα φέτος ότι εγκατέλειψε αυτή την ιδέα.
Ο πύραυλος AGM-158C LRASM (Long Range Anti-Ship Missile) αποτελεί ένα πρηγμένο κατευθυνόμενο βλήμα χαμηλού ηλεκτρομαγνητικού αποτυπώματος (stealth) που αναπτύχθηκε από την Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) για χρήση από την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών και το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Σχεδιάστηκε για να ενσωματώνει εξελιγμένες δυνατότητες αυτόνομης στοχοποίησης, ξεπερνώντας τις δυνατότητες του αντιπλοϊκού πυραύλου Harpoon του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ο οποίος βρισκόταν σε ενεργή υπηρεσία από το 1977.
Η DARPA ξεκίνησε το πρόγραμμα LRASM τον Ιούνιο του 2009, αναθέτοντας σύμβαση στη Lockheed Martin για ένα πρόγραμμα επίδειξης LRASM δύο φάσεων. Τον Δεκέμβριο του 2013, η DARPA ανακοίνωσε την πρόθεσή της να παραχωρήσει αποκλειστικό συμβόλαιο στη Lockheed Martin για την περαιτέρω ανάπτυξη και βελτίωση των υποσυστημάτων του LRASM καθώς και του σχεδιασμού των εσωτερικών συστημάτων, με στόχο τη μετάβαση της τεχνολογίας στο Πολεμικό Ναυτικό. Το Πεντάγωνο εξουσιοδότησε το Πολεμικό Ναυτικό να ξεκινήσει περιορισμένη παραγωγή του LRASM τον Φεβρουάριο του 2014. Αυτή η εξουσιοδότηση προήλθε από την ανάγκη για μια επείγουσα λύση για την αντιμετώπιση των περιορισμών εμβέλειας και επιβίωσης του πυραύλου Harpoon. Αντικατόπτριζε επίσης μια στρατηγική αλλαγή στην ιεράρχηση της ικανότητας εξουδετέρωσης των εχθρικών πολεμικών πλοίων, μια ικανότητα που είχε παραμεληθεί από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και ύστερα, αλλά απέκτησε νέα σημασία με τον εκσυγχρονισμό του Ναυτικού του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας.
Τον Μάρτιο του 2014, το Πολεμικό Ναυτικό ανακοίνωσε τα σχέδιά του να διοργανώσει διαγωνισμό για τον αντιπλοϊκό πύραυλο Offensive Anti-Surface Warfare (OASuW)/Increment 2, ο οποίος προοριζόταν να διαδεχθεί τον LRASM και να τεθεί σε υπηρεσία έως το 2024.
Σχεδίαση:
- Αυτόνομη Στοχοποίηση απειλών
- Ενσωματωμένα συστήματα στοχοποίησης για αυτόνομη εμπλοκή στόχων
- Δεν χρειάζεται πλοήγηση GPS, επιχειρεί σε ηλεκτρομαγνητικά κορεσμένο περιβάλλον μάχης
- Ενσωματωμένα αντίμετρα για αποφυγή ενεργών αμυντικών συστημάτων
- Ενσωματώνει πολλαπλές λειτουργίες παθητικής αναγνώρισης στόχων μέσω RF
- Αναβαθμισμένο σύστημα ισχύος Target Engagement
- Κατευθύνεται και από ενεργό ραντάρ της πλατφόρμας εκτόξευσης
- Λαμβάνει διόρθωση πορείας εν πτήση μέσω συνδέσμου δεδομένων data-link από δορυφόρους, επίγεια ραντάρ, drone και τακτικά κλιμάκια
- Χρησιμοποιεί ενσωματωμένους αισθητήρες για την εύρεση στόχων
- Διαττηρεί μεσαίο προφίλ πτήσης και στην συνέχεια διεξάγει βίαιη καθύσδυση πλησίον του επιπέδου της θάλασσας για μπλοκή στόχου κάτωθεν των ραντάρ
- Εκτιμώμενη μέγιστη εμβέλεια 930 χλμ.
- Σύστημα αναζήτησης στόχου και καθοδήγησης BAE Systems Searcher Ανθεκτικό σε εμπλοκή GPS
Τεχνικά Χαρακτηριστικά
Ζυγίζει Περίπου 2.760 λίβρες (1.250 κιλά) έχει μήκος: Εκτιμώμενο 4,26 μέτρα, πλάτος 635 χιλιοστά, ύψος 450 χιλιοστά, α΄νοιγμα πτέρυγας 2,7 μέτρα. Διαθέτει Κεφαλή WDU-42/B υψηλής εκρηκτικής ικανότητας και διείσδυσης θραυσμάτων έκρηξης. Βάρος κεφαλής περίπου 453,6 κιλά, κινητήρα Williams F107‐WR‐105 turbofan, επιχειρησιακή εμβέλεια έως 500 ναυτικά μίλια (926 χιλιόμετρα), σύστημα καθοδήγησης GPS, INS, IIR (EO), με ενσωματωμένους αισθητήρες καθοδηγούμενους από Τεχνητή Νοημοσύνη για ανίχνευση στόχων υψηλής αξίας. Πιθανό κυκλικό σφάλμα (CEP) περίπου 3 μέτρα
Πλατφόρμες Εκτόξευσης
- Β-1 Lancer
- F/A-18E/F Super Hornet
- F-35 Lightning II (ενσωμάτωση σε εξέλιξη)
- P-8 Poseidon (ένταξη σε εξέλιξη)
- Mk 41 Vertical Launching System (VLS)
- HIMARS (εξερεύνηση σε εξέλιξη)
