The Free Press, 6/1/25
Οι κατά συρροή βιασμοί χιλιάδων κοριτσιών της αγγλικής εργατικής τάξης συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια κάτω από το αδιάφορο βλέμμα της εξουσίας έως ότου τραβήξουν την προσοχή του Ελον Μασκ.
Η ωραιοποίηση (grooming) και συγκάλυψη των μαζικών βιασμών χιλιάδων κοριτσιών της αγγλικής εργατικής τάξης από άνδρες πακιστανικής καταγωγής για αρκετές δεκαετίες είναι το μεγαλύτερο έγκλημα εν καιρώ ειρήνης στην ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης. Συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Συνεχίζεται ακόμα. Και δεν υπήρξε δικαιοσύνη για τη συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων.
Οι βρετανικές κυβερνήσεις, τόσο οι Συντηρητικές όσο και οι Εργατικοί, ήλπιζαν ότι είχαν θάψει την ιστορία μετά από μερικές συμβολικές διώξεις τη δεκαετία του 2010. Και φαινόταν σαν να τα κατάφεραν – μέχρι που ο Έλον Μασκ διάβασε μερικά από τα δικαστικά έγγραφα και εξέφρασε στο Χ την αηδία και την αμηχανία του.
Η Βρετανία είναι τώρα όνειδος για όλο τον κόσμο. Η καταπιεσμένη οργή του κοινού έρχεται στην επιφάνεια με εκκλήσεις για δημόσια έρευνα και απαιτήσεις για λογοδοσία.
Το σκάνδαλο ήδη αναδιαμορφώνει τη βρετανική πολιτική. Δεν αφορά μόνο την αποτρόπαια φύση των εγκλημάτων. Είναι ότι κάθε επίπεδο του βρετανικού συστήματος εμπλέκεται στη συγκάλυψη.
Οι κοινωνικοί λειτουργοί εκφοβίστηκαν για να σιωπήσουν. Η τοπική αστυνομία αγνόησε, δικαιολογούσε, ακόμη και υποστήριξε παιδεραστές βιαστές σε δεκάδες πόλεις. Ανώτεροι αξιωματούχοι της αστυνομίας και του Υπουργείου Εσωτερικών απέφυγαν εσκεμμένα τη δράση στο όνομα της διατήρησης αυτού που αποκαλούσαν «κοινοτικές σχέσεις». Τοπικοί σύμβουλοι και βουλευτές απέρριψαν τις εκκλήσεις για βοήθεια από τους γονείς των βιασμένων παιδιών. Φιλανθρωπικές οργανώσεις, ΜΚΟ και Εργατικοί βουλευτές κατηγόρησαν όσους συζήτησαν το σκάνδαλο για ρατσισμό και ισλαμοφοβία. Τα μέσα ενημέρωσης ως επί το πλείστον αγνόησαν ή υποβάθμισαν τις μαρτυρίες.
Το έκαναν για να υπερασπιστούν ένα αποτυχημένο μοντέλο πολυπολιτισμικότητας και για να αποφύγουν να κάνουν σκληρές ερωτήσεις σχετικά με τις αποτυχίες της μεταναστευτικής πολιτικής και της αφομοίωσης. Το έκαναν αυτό γιατί φοβούνταν μην τους πουν ρατσιστές ή ισλαμοφοβικούς. Το έκαναν επειδή ο παραδοσιακός ταξικός σνομπισμός της Βρετανίας είχε συγχωνευθεί με τον νέο σνομπισμό της πολιτικής ορθότητας.
Όλα αυτά είναι γιατί κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσες χιλιάδες νεαρά κορίτσια βιάστηκαν σε πόσες πόλεις σε ολόκληρη τη Βρετανία από τη δεκαετία του 1970.
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι το επίκεντρο ήταν οι μεταβιομηχανικές πόλεις της βόρειας Αγγλίας και των Μίντλαντς, όπου εγκαταστάθηκαν μετανάστες από το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές τη δεκαετία του 1960. Οι λευκοί ντόπιοι λένε ότι οι βιασμοί άρχισαν αμέσως μετά. Στο Ρόδεραμ, την υποβαθμισμένη πόλη του Γιορκσάιρ όπου ξέσπασε για πρώτη φορά το σκάνδαλο, η τοπική αστυνομία και οι δημοτικοί σύμβουλοι ειδοποιήθηκαν για συστηματικές σεξουαλικές κακοποιήσεις το 2001. Οι πρώτες καταδίκες έγιναν μόλις το 2010, όταν πέντε άνδρες με καταγωγή από Πακιστάν φυλακίστηκαν για πολλαπλά αδικήματα κατά κοριτσιών ηλικίας 12 ετών.
Αυτοί οι άνδρες στόχευαν τα πιο ευάλωτα κορίτσια -τα φτωχά και τα ορφανά, τα παιδιά σε γηροκομεία- με καραμέλες, φαγητό, βόλτες με ταξί και ναρκωτικά. Βίαζαν τα κορίτσια, τα περνούσαν σε οικογενειακά και φιλικά δίκτυα, τα εξέδιδαν σε παρόμοια δίκτυα σε άλλες πόλεις και μετά τα απέρριπταν καθώς έφταναν στην ηλικία συναίνεσης.
Αυτό το μοτίβο επαναλήφθηκε σε έως και 50 πόλεις σε όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της καταπράσινης Οξφόρδης και του φιλελεύθερου Μπρίστολ. Μια έρευνα του 2014 υπολόγισε ότι 1.400 κορίτσια είχαν βιαστεί σειριακά μόνο στο Ρόδερχαμ.
Οι λεπτομέρειες αποδεικνύονται χωρίς αμφιβολία στον μικρό αριθμό διώξεων που τελικά έφτασαν στο δικαστήριο. Οι βασανισμοί που περιγράφονται στα δικαστικά έγγραφα είναι αηδιαστικοί : Τα κορίτσια ναρκώνονταν, ξυλοκοπούνταν, σοδομίζονταν, βιάζονταν ομαδικά, διακινούνταν και βασανίζονταν.
Ένα βράδυ στο Όλνταμ το 2006, για παράδειγμα, ένα 12χρονο κορίτσι με το όνομα «Σόφι» μπήκε σε ένα αστυνομικό τμήμα και ανέφερε ότι είχε μόλις παρενοχληθεί σε ένα νεκροταφείο από έναν άνδρα που ονομαζόταν «Άλι». Ένας υπάλληλος γραφείου της είπε να επιστρέψει με έναν ενήλικα όταν θα είναι νηφάλια. Δύο άνδρες τη συνέλαβαν στο αστυνομικό τμήμα. Μαζί με ένα τρίτο, τη βίασαν στο αυτοκίνητό τους. Όταν την πέταξαν στο δρόμο, ζήτησε οδηγίες από έναν άντρα που ονομαζόταν Σαρβάρ Άλι. Την πήγε στο σπίτι του, τη βίασε και της έδωσε χρήματα για το εισιτήριο του λεωφορείου για το σπίτι. Ένας άντρας ονόματι Shakil Chowdhury ανέβηκε στο αυτοκίνητό του και προσφέρθηκε να την πάει σπίτι. Την απήγαγε και την πήγε σε ένα σπίτι όπου μαζί με άλλους τέσσερις άνδρες τη βίασαν επανειλημμένα.
Πολλά κορίτσια δολοφονήθηκαν. Στο Μάντσεστερ το 2003, η Victoria Agoglia δέχτηκε επανειλημμένα ναρκωτικά και βιάστηκε προτού της χορηγηθεί μια θανατηφόρα δόση ηρωίνης σε ηλικία 15 ετών. Στο Μπλάκπουλ την ίδια χρονιά, η 14χρονη Charlene Downes εξαφανίστηκε – το σώμα της δεν βρέθηκε ποτέ.
Στο Telford, ο Azhar Ali Mehmood βίαζε τη Lucy Lowe από την ηλικία των 12 ετών και την οδήγησε σε κύηση στα 14. Την έκαψε ζωντανή στο ίδιο της το σπίτι με τη μητέρα της, την ανάπηρη αδερφή της και το αγέννητο δεύτερο παιδί της, επίσης πατέρα του Mehmood. Ο Mehmood καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη το 2001 για φόνο – όχι για σεξουαλικά εγκλήματα.
