Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί χρησιμοποιούν την έκφραση “εξωτερικό εχθρό” ως δικαιολογία για να καλύψουν το υπαρξιακό πρόβλημα ενός συστήματος που καταρρέει. Το γραφειοκρατικό τέρας, το οποίο αποκαλούν “κοινωνικό κράτος”, έχει αποδειχθεί ένα εργαλείο για την πολλαπλασιασμό της γραφειοκρατίας και τη δημιουργία μιας εξαρτημένης κοινωνικής τάξης.
Το Ανεφάρμοστο Μοντέλο του Κοινωνικού Κράτους
Το κοινωνικό κράτος δεν ήταν ποτέ βιώσιμο. Σχεδιάστηκε ως ένα προσιτό “πολυτελές” αγαθό που θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν οι πλούσιες οικονομίες μέσω ισχυρής ανάπτυξης και παραγωγικότητας. Όμως, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρέβλεψαν την ανάγκη ενίσχυσης της ανάπτυξης και της παραγωγικής βάσης για να διατηρηθεί το μοντέλο.
Με την άνοδο του λαϊκισμού της αριστεράς, οι πολιτικοί διεύρυναν τον κατάλογο των “δικαιωμάτων”, προσθέτοντας συνεχώς νέες επιδοτήσεις και παροχές, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη δημιουργία πλούτου. Αντί να αναπτύξουν μια παραγωγική οικονομία, επέλεξαν να εφαρμόσουν εξοντωτικές φορολογικές και ρυθμιστικές πολιτικές, στραγγαλίζοντας τις επιχειρήσεις και την καινοτομία.
Ένας Αντεστραμμένος Οικονομικός Μηχανισμός
Η οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτουργεί με ανάποδο τρόπο:
- Αντί να βλέπει το κοινωνικό κράτος ως συνέπεια της οικονομικής ανάπτυξης, το έχει μετατρέψει σε κεντρικό άξονα της οικονομίας.
- Χωρίς έναν ακμαίο ιδιωτικό τομέα, δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική πρόνοια.
- Οι πολιτικοί δεν κατανοούν ότι τα κοινωνικά προγράμματα απαιτούν μια ισχυρή παραγωγική οικονομία, αντί για ένα μοντέλο συνεχούς αναδιανομής.
Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις της Eurostat, η αναλογία των κοινωνικών ασφαλιστικών συνταξιοδοτικών δεσμεύσεων προς το ΑΕΠ στην Ευρώπη κυμαίνεται μεταξύ 200% και 400%. Οι ανεξόφλητες χρηματοοικονομικές δεσμεύσεις είναι τόσο μεγάλες που, αν συνεχιστούν οι τρέχουσες οικονομικές πολιτικές, θα εξοφληθούν μόνο μέσω μιας δραματικής υποτίμησης του νομίσματος.
Η Γαλλία ως Παράδειγμα Αποτυχίας
Η Γαλλία είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εσφαλμένης οικονομικής πολιτικής. Η επικέντρωση στις παροχές και επιδοτήσεις έχει οδηγήσει τη χώρα σε δεκαετίες στασιμότητας, υψηλό χρέος και διαρκές κοινωνικό αδιέξοδο.
- Οι φορολογούμενοι έχουν εξαντληθεί.
- Οι ωφελούμενοι των επιδομάτων βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε μια τάξη εξάρτησης.
Το κόλπο των κυβερνήσεων είναι απλό:
- Αυξάνουν τις κρατικές δαπάνες, βαφτίζοντας τα πάντα ως “κοινωνική πολιτική”.
- Το έλλειμμα και το χρέος αυξάνονται, οδηγώντας σε νέα αύξηση φόρων για να ισορροπήσουν τον προϋπολογισμό.
- Αν η οικονομία αναπτύσσεται, οι δαπάνες αυξάνονται ακόμα πιο γρήγορα. Αν η οικονομία πέσει σε ύφεση, το κράτος ξοδεύει ακόμα περισσότερα για να “προστατεύσει” τους πολίτες.
Το αποτέλεσμα; Πιο βαριές φορολογίες, που υπονομεύουν τις επενδύσεις, την επιχειρηματικότητα και την παραγωγικότητα. Επιπλέον, η αύξηση της φορολογίας δεν αποδίδει περισσότερα έσοδα, αλλά δημιουργεί μια αποθαρρυμένη επιχειρηματική και εργατική κοινότητα, η οποία δεν μπορεί να αναπτυχθεί λόγω της γραφειοκρατίας και των φόρων.
Ο Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε πρόσφατα ότι “η Ευρώπη δεν αξιοποιεί αρκετά το χρέος”. Η δήλωση είναι παραπλανητική, καθώς αγνοεί το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη αναλάβει τεράστιες ανεξόφλητες οικονομικές δεσμεύσεις.
Η Ευρώπη πρέπει να αντιστρέψει την πορεία της και να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να στηριχθεί σε ένα συνεχώς διογκούμενο κράτος, αλλά στην παραγωγή πλούτου. Διαφορετικά, η κρίση του κοινωνικού κράτους θα οδηγήσει σε οικονομική και κοινωνική κατάρρευση.
