Χωριανόπουλος Άγγελος
Eν έτει 2024, λαμβάνοντας υπόψιν τις χαοτικές αλλαγές που διαδραματίζονται στο Διεθνές Σύστημα κυρίως στους τομείς της ενέργειας, της οπλοποίησης τεχνητής νοημοσύνης, βιβλιοθηκών Μεγάλων Δεδομένων (Big-Data) αλλά και λόγω των συμπερασμάτων από τον πόλεμο στην Ουκρανία βλέπουμε πως οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε μία συνολική αναθεώρηση του Στρατιωτικοβιομηχανικού τους Δόγματος στις περιοχές της Αρκτικής, της Ανατολικής Ευρώπης και του Ινδο-ειρηνικού.
Σύμφωνα με το στρατηγικό έγγραφο National Defense Strategy 2022 που εξέδωσε το Αμερικανικό Πεντάγωνο αλλά και σύμφωνα με την Διοίκηση Θαλασσίων Ναυτικών Συστημάτων, το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ενισχύει τις δικτυοκεντρικές ικανότητές του προσαρμόζωντας την χρήση ακριβών πλατφορμών μάχης.
Πιο συγκεκριμένα, σε γεωστρατηγικής αξίας βάσεις ανά τον πλανήτη, δημιουργεί ένα δίκτυο Κέντρων Διοίκησης-Ελέγχου Αμερικανικών Δυνάμεων, εντός του οποίου εντάσσονται μονάδες/συστήματα και από τα 5 πεδία μάχης (αέρας, ξηρά, θάλασσα, κυβερνοχώρος, διάστημα) και ονομάζεται Joint All-Domain Command and Control (JADC2).
Το Joint All-Domain Command and Control (JADC2) αποτελεί το μέσο με το οποίο το Υπουργείου Άμυνας (DOD) θα συνδέσει όλο το πλήθος των αισθητήρων από όλες τις στρατιωτικές υπηρεσίες – Πολεμική Αεροπορία, Στρατό, Σώμα Πεζοναυτών, Ναυτικό και Διαστημική Δύναμη – εντός ενός ενιαίου δικτύου. Στο παρελθόν, καθεμία από τις στρατιωτικές υπηρεσίες ανέπτυσσε το δικό της τακτικό δίκτυο που ήταν ασύμβατο με εκείνα άλλων υπηρεσιών (δηλαδή, τα δίκτυα του Στρατού Ξηράς δεν μπορούσαν να διασυνδεθούν με τα δίκτυα του Ναυτικού ή της Πολεμικής Αεροπορίας).
Οι αξιωματούχοι του DOD υποστήριζουν ότι οι μελλοντικές συγκρούσεις απαιτούν τη λήψη νευραλγικών αποφάσεων εντός λεπτών ή δευτερολέπτων σε σύγκριση με την τρέχουσα πολυήμερη διαδικασία που απαιτείται για την ανάλυση του περιβάλλοντος μάχης και την λήψη αποφάσεων.
Το JADC2 σχεδιάζεται να παρέχει ένα λειτουργικό περιβάλλον παρόμοιο με το Υπολογιστικό-Νέφος (ή αλλιώς ‘’cloud’’ που χρησιμοποιούμε καθημερινά στα κινητά μας) με σκοπό να μοιράζεται πληροφορίες επιτήρησης, ιχνηλάτησης και στοχοποίησης απειλών, μεταδίδοντας τα δεδομένα αυτά σε Κέντρα Διοίκησης-Ελέγχου έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η ταχύτερη λήψη αποφάσεων.
Αυτομάτως καταλαβαίνουμε πως δίνει τη δυνατότητα στους διοικητές να λαμβάνουν καλύτερες αποφάσεις συλλέγοντας δεδομένα από μία τεράστια ποσότητα αισθητήρων που συμμετέχουν στην πολεμική διαδικασία, κυρίως μέσω ‘’μικρο-αποφάσεων’’ που θα λαμβάνονται από λογισμικά τεχνητής νοημοσύνης. Οι επιμέρους αλγόριθμοι, πλήρως αυτόνομα, θα λειτουργούν για τον εντοπισμό στόχων προτείνοντας στη συνέχεια τον βέλτιστο τρόπο καταστροφής της απειλής, συμπεριλαμβανομένων και επιχειρήσεων στον κυβερνοχώρο αλλά και επιχειρήσεων ηλεκτρονικού πολέμου.
