Παρακάτω ακολουθεί μέρος ανάλυση του Thomas Newdick στο TheWarzone. Η Τουρκία έχει ξεκινήσει να χρησιμοποιεί tablet στον θάλαμο διακυβέρνησης των μαχητικών F-16, διευκολύνοντας την ταχεία ενσωμάτωση νέων, εγχώριας ανάπτυξης, οπλικών συστημάτων. Πρόκειται για μια καινοτόμο προσέγγιση, που παρουσιάζει ενδιαφέρουσες ομοιότητες με τις λύσεις που εφαρμόζει η Ουκρανία για να χρησιμοποιήσει δυτικά όπλα σε σοβιετικής κατασκευής αεροσκάφη.
Σε πρόσφατο βίντεο δοκιμής του τουρκικού πυραύλου SOM-J, διακρίνεται tablet τοποθετημένο στον πίνακα ελέγχου εισόδου (ICP) του F-16 – το σημείο όπου ο πιλότος διαχειρίζεται τα όπλα, την πλοήγηση και τις επικοινωνίες. Ταυτόχρονα, φαίνεται και δεύτερο tablet πάνω στο γόνατο του πιλότου, μία πρακτική που πλέον αντικαθιστά τα χάρτινα εγχειρίδια πτήσης, ενισχύοντας τις πληροφορίες της αποστολής.
Το σύστημα αυτό είναι μέρος του UBAS (Aircraft Independent Firing System), ενός ανεξάρτητου συστήματος οπλικής ενσωμάτωσης που βασίζεται σε τουρκικό λογισμικό. Το UBAS επιτρέπει την πλήρη ενσωμάτωση εγχώριων όπλων, όπως το SOM-J, χωρίς την ανάγκη πρόσβασης στον ιδιόκτητο κώδικα των F-16. Το σύστημα έχει εγκατασταθεί σε εκσυγχρονισμένα F-16C/D Block 40, ωστόσο δεν είναι συμβατό με παλαιότερα μοντέλα.
Ο πύραυλος SOM-J, που αναπτύχθηκε από την Roketsan, αποτελεί παράγωγο του SOM και σχεδιάστηκε αρχικά για χρήση με το F-35 – από το οποίο η Τουρκία εκδιώχθηκε μετά την προμήθεια του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Η ανάπτυξη του πυραύλου ωστόσο συνεχίστηκε, με το βλήμα να διαθέτει εμβέλεια τουλάχιστον 170 μιλίων, σύστημα καθοδήγησης GPS/INS και υπέρυθρο ερευνητή τελικής φάσης.
Η χρήση tablets για την παράκαμψη περιορισμών συμβατότητας έχει αποκτήσει σημαντική δυναμική. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, tablet σε Su-27 και άλλα σοβιετικά αεροσκάφη επιτρέπουν στους πιλότους να εκτελούν αποστολές με δυτικά όπλα, ελεγχόμενα πρακτικά από iPad, όπως ανέφερε και ο Αμερικανός Υφυπουργός Άμυνας William LaPlante.
Η Τουρκία αντιμετωπίζει το αντίστροφο πρόβλημα: πώς να ενσωματώσει τουρκικά όπλα σε αμερικανικής κατασκευής F-16, τα οποία δεν παρέχουν πρόσβαση σε λογισμικό ή δεδομένα διασύνδεσης. Παράλληλα, λόγω της έντασης στις σχέσεις με την Ουάσινγκτον, η Άγκυρα προχώρησε σε εκτενείς αναβαθμίσεις των F-16, μέσω του Common Configuration Implementation Program (CCIP), που ολοκληρώθηκε το 2015.
Με την υποστήριξη της Turkish Aerospace, τα τουρκικά F-16 απέκτησαν σύγχρονα ραντάρ AN/APG-68(V)9, ψηφιακές οθόνες, συστήματα στόχευσης Sniper, Link-16, JHMCS κράνη, καθώς και συμβατότητα με AIM-9X και άλλους προηγμένους οπλισμούς.
Το UBAS προσθέτει ένα επιπλέον επίπεδο ανεξαρτησίας, επιτρέποντας την χρήση τουρκικών πυρομαχικών, όπως οι βόμβες HGK, KGK, LGK-82 και μελλοντικά εγχώριας ανάπτυξης βλήματα, χωρίς να απαιτείται τροποποίηση στο βασικό λογισμικό των F-16.
Η σημασία αυτής της δυνατότητας είναι καθοριστική, καθώς οι σχέσεις με τις ΗΠΑ παραμένουν τεταμένες. Η αγορά των S-400 από τη Ρωσία οδήγησε στην αποπομπή από το πρόγραμμα F-35 και την επιβολή κυρώσεων στην τουρκική Διεύθυνση Αμυντικής Βιομηχανίας. Το 2019, υπό τον φόβο πρόσθετων κυρώσεων, η Άγκυρα άρχισε να αποθηκεύει ανταλλακτικά για τα F-16 της, προετοιμαζόμενη για ενδεχόμενη διακοπή αμερικανικής υποστήριξης.
Η στρατηγική αυτή επιλογή αναδεικνύει τη βούληση της Τουρκίας να αποκτήσει τεχνολογική αυτονομία σε ένα από τα πλέον κρίσιμα οπλικά της συστήματα — με όχημα μια συνδυαστική και ευέλικτη χρήση εμπορικής τεχνολογίας και εγχώριας καινοτομίας.
